Ahmet Yurdakul’un ardından…

Merhum Ahmet Yurdakul’u ilk olarak Ilgın Lisesi’nde ortaöğretim sıralarında tanıdım. Çok uzun olmasa da öğrencisi olma onurunu yaşadım. Öğrenciliğimin kısa olmasına karşın dostluğumun uzun süreli olması ayrı bir övünç kaynağıdır benim için.

Saygıdeğer insan, vefalı dost, eşine ender rastlanan bir eğitimci ve idareci olan Ahmet Yurdakul ile yollarımız Konya’da kesişti. Hem gazetemizin köşe yazarı olarak, hem değişik konularda görüş alışverişinde bulunabildiğim bir büyük olarak,  hem de 19. Dönem İl Genel Meclisinde meslektaş olarak hep beraber olma şansı yakaladım.

Ahmet Yurdakul’u ilk tanıdığım öğrencilik döneminde bıraktığı en büyük iz, İstiklal Marşı’nın tamamını ezberletmiş olmasıydı. Zaten Ahmet Yurdakul ismi gündeme gelince insanda öncelikle vatan, millet, hizmet ve milliyetçilik duyguları akla gelirdi. Hemşehrisi olmaktan, öğrenicisi olma şerefine erişmekten ve aynı zamanda mesai arkadaşlığı yapmaktan onur duyduğum müstesna insan son döneminde biraz rahatsızlık çekti. Biraz diyorum. Çünkü hocam basit rahatsızlıkları çok umursamazdı. Böreklerden sıkıntılıydı diyalize kadar uzandı. Kalpten rahatsızlandı by-pass olmaya kadar gitti. Ama ömür denilen şey tükendi mi yapacak bir şey yoktu. Sonuçta Hak vaki oldu ve Ahmet Yurdakul Hoca da ebediyete intikal etti.

Ahmet Yurdakul’u dün Musalla Mezarlığı’nda defnettiğimizde aslında Konya önemli bir varlığını da kaybediyordu. Merhuma yüce Mevla’dan rahmet, ailesi, yakınları, öğrencileri meslektaşları dostları ve sevenlerine başsağlığı diliyorum. Ruhun Şad olsun Hocam…