Çok Bilmişler

Hiç hoşlanmadığım insan kategorisindedir çokbilmişler. Sürekli bir konuşma, haklı çıkma, karşısındakini bastırma ve odak olma derdindedirler. Her şeyin en iyisini onlar yer, onlar gezer, onlar bilir, onlar giyer; onlar alır, onlar satar…  El hâsılı vel kelam, doğuştan itibaren baskındırlar. Biz ana karnında yatarken onlar ne astronomi bırakmış, ne matematik, ne hukuk ne de din… Hepsini yiyip yutmuşlar, anadan doğma allame olmuşlar. Eski tabirle okumadan âlim, yazmadan kâtiptirler kendileri.

Çok konuşunca çok bildiğini zanneden, iki cümle kurunca adam oldum zanneden tipler vardır. Bu tip insanlarla konuşurken fikirlerinizin doğru yanlışlığından ziyade bastırılmanızı hazmedemezsiniz. Hiçbir zaman dinlemeyi bilmezler, sürekli anlatacak bir şeyleri vardır. İnsanın her konuda fikri olabilir ama önce o konuda bilgisi olmalı. Bilgi olmadan fikir üretmek, hele hele birde iddialı olmak akıl karı olmasa gerek. Sürekli kendilerini ispat etme, büyük adam olma dertleri vardır. “Ben söylemiştim” sözü onlar için hakikati pek yansıtmasa da en çok kullandıkları sözdür. “Kendini methedeni koy da kaç, el methederse al da kaç” atasözünden habersiz kendilerinin öve öve öküzünü çıkarırlar.  

Peki, siz hiç “ben söylemiştim ama tersi çıktı” diyenini gördünüz mü? Görmeniz pek olası değil elbette. Çünkü çokbilmişlikte yenilgi, yanılgı yoktur. O mükemmel cüsseye yanılmak yakışmaz.

Doktora doktorluk, öğretmene öğretmenlik, gazeteciye gazetecilik öğretirler. Çünkü onların kulaktan duyma bilgileri senin akademik eğitiminden daha üstündür. Bakarsın bir kanalda spor, öbür kanalda siyaset, bir başka kanalda yemek, bir diğer kanalda edebiyat konuşurlar. Aslında tek uzmanlığı çenesini çalıştırmasıdır ama o ve çevresindeki dalkavuklar onu her konunun uzmanı kabul eder.

 Bak kardeşim, en güzel sen, en başarılı sen, en mutlu sen, en güçlü sen, en bilmiş sen olmak zorunda değilsin. Kendini buna mecbur, kendinde bu ve bunun gibi birçok özellik yok diye de aşağılık, ezik hissetme. Nihayetinde insanız, kapasitemiz belli. Mükemmel olacağım diye kantarın topuzunu kaçırıp ilahlaşmaya çalışma. Bırak olduğu kadar olsun, olabildiğin kadar ol; kırk yaşına, elli yaşına da öğrenecek ibret alacak bir şeyler bırak. Yetmişine geldiğin zaman bırak yirmilik bir delikanlı sana hiç bilmediğin bir şey öğretsin. “Vay be o kadar yıl yaşadık ama meğer boş yaşamışız” de. Bir şeylerden dolayı pişmanlık duy. “Bence” diye başlayan cümleler kurmayı öğren, senin doğrularının farklı diğer insanların doğrularının farklı olabileceğini düşün. Hep kesin cümleler konuşup hep dikine gitme. İnsanları saf, aptal görüp âlemin gözü açığı zannetme kendini. “El elden üstündür” atasözünü unutma, her zaman senden daha üstün birilerinin bulunabileceğini düşün. Nereden biliyorsun sen çelik çomak oynarken, sokakta top koştururken başka insanların dizlerini kırıp kitap okumadıklarını, kendilerini geliştirmediklerini. Bilgi güçtür ama çokbilmişlik terbiyesizliktir…