İnsanlar Vardır

Yüreğinin aydınlığı çehresine yansıyan insanlar vardır şehrimde. Karşılaşırız zaman zaman onlarla . Öyle aydınlıktır ki yüzleri, bakarken bile bir daha bir daha bakarsınız. Kendinizi o yüzlere bakmaktan alıkoyamazsınız. Nurludur çünkü yüzleri, alnında secde izleri vardır insanı etkileyen. Sarıp çepeçevre kuşatır o aydınlık yüzler. Kaybolmasın istersiniz. Sanki ışıktan  ayrılınca karanlıkta kalacak diye ruhunuz telaşa kapılırsınız. Dostluğunuz devam ediyordur zannedersiniz. Konuşacak paylaşacak o kadar çok şeyiniz vardır ki hiç ayrılmak istemezsiniz. Sohbetleri de yürekleri kadar güzeldir. Kelimeleri seçilmiş ve anlattıkları en değerli hediyedir sevenlere...

Böyle dostlarla sıkça karşılaştığım için şanslı hissederim kendimi. Dünya kesintisiz dönüyorsa, yeryüzünde vefadan, iyilikten söz ediliyorsa işte bu yüzdendir diye düşünüyorum.

İçinde bulunduğum konum dolayısı ile yaşamın kıyısında duranlarla, hayatın bir kenarından tutunmaya çalışanlarla ne kadar sık karşılaşıyorsam, onların ayakta durmasına yıkılmamasına, düşmemesine yardım edenlerle görüşme imkanıma o derece sahip oluyorum. Onlardan sadece birinden bahsedecem size.

Biri 70 diğeri 85 yaşlarında iki teyze.Temiz giyimli, nur yüzlü, yaşlarına rağmen, gayet diri ve sağlıklı... İki iyi insan.

Her seferinde beraber gelirler ve yardımlarını yaparlardı. Ben kardeş olduklarını düşünüyordum ama yanılmışım. Gelin ve görümceymişler. Görümce olan hiç evlenmemiş. Evli olan ağabey bir baba edasıyla kız kardeşine kol kanat germiş. Hayatın sonuna kadar onu incitmeden misafir etmiş. Ölürken de eşine emanet olarak bırakmış. Görümce de tam bir kız kardeş sadakatiyle ona arkadaşlık etmiş. Hayatın en hüzünlü yanını da en kederli kısmını da beraber çekmişler. El ele gönül gönüle hayatın inişli çıkışlı basamağını birlikte tırmanmışlar. Artık sona yaklaştıklarını düşünüyorlar. Adeta mesaj veriyorlar gençliğe, annesine babasına bakmayan yeni nesile. Bir de öyle bir mesaj veriyor ki.

Evladım bakıyorum da anasına babasına bakmayan evlatlar görüyorum.Anlamakta zorlanıyorum. Erkek çocuk evlenince her şey unutuluyor. Ne demişler yavrum ''Hayırlı evladım var deme el koynuna girmeyince'' bak bunu yaz diyor. Ne diyebilirdim ki.Teyzelerimiz yılların birikimini aktarıyor. Bu sefer program çekimlerimden hemen sonra huzurla değil kendimi sorgulayarak ayrılıyorum. Korkarak ve rabbimin huzuruna çıktığımda ya hayırsız evlat olarak çıkarsam... İşte sadece bunu düşünüyorum.