1. YAZARLAR

  2. Ahmet Yıldız

  3. Sensizlik Kaçmiş Gözlerime
Ahmet Yıldız

Ahmet Yıldız

Ahmet Yıldız
Yazarın Tüm Yazıları >

Sensizlik Kaçmiş Gözlerime

A+A-
Bayramları, gözlerinde kaybettim anne.
Tozlu yollarda koşup oynarken,
Çocukken yani,
Dizlerinde zengin düşler kurarken,
Bayramsız büyüdüm anne.
Bayram dağıtan, gözlerin kapanınca

Hani senin, bayram yemeği yapan
Yoksulluğa inat
Bayramlık alan
Velhasıl, bayram dağıtan ellerin nerde, anne?

Şimdi yoksun, bayramlar yok
Sensizlik kaçmış gözlerime
Bakmıyorum bile,
Dışarıda devam eden hayata,
Oysa çocukluğuma dönsek, seninle,
Kırmızı leğende, soba kenarında
Yeşil kalıp sabunlarıyla, yıkasan
Gözlerim yansa,
Sen su döksen bakır kaptan,
Yani anam, sabun kaçsa yine gözlerime,
Sensizlik değil, sabun kaçsa.

Geceyi, saçlarında kaybettim, anne,
Sen masal anlatırken, tahta divanda
Yanağıma, düşen saçların da
Şimdi, masalsız uykularda
Karabasanlar, bölüyor rüyalarımı
Yüreğime düşen, yokluğunun
Uykudan uyandıran, sancılarında

Hani senin, saçlarımı kurutan sevdan
Fesleğen ektiğin bahçe,
Salça kaynattığın kazan,
Çamaşır astığın, erik ağacı,
Sensiz, kayıp bir şehir yüreğim,
Söyle, kalbime başkentlik yaptığın
O yıllar, o güzel ülke nerde?

Şimdi yoksun, çocukluğum yok
Koca bir adamım gizli gizli ağlayan.
Ve ne zaman ölürse anneler,
O zaman büyürmüş insan.
Biliyor musun? Ben hiç uyumadım anne.
En son sen üstümü örttüğünden beri
Belki de büyümek istemedim.
Ya ağladığımı görürlerse, anne!

Şimdi yoksun, portakal getirdiğin
Pazar akşamları yok,
Kese kâğıdı, düşler de
Ellerinle hemhâl olan file yok
Yoksulluk nasır tutsa da ellerinde
Ellerini öptüğüm, sıralı gecelerin
O, kınalı ellerin yok anne.
Sensizlik kaçmış gözlerime
Bakmıyorum bile, sana benzeyen yüzüme
Oysa çocukluğuma dönsek seninle,
Soba kenarında, kurutsan çamaşırlarımı
Kurutsan dertlerimi.
Sonra, şefkat dağıtan
O hiç yorulmayan ellerinle
Yeşil kalıp sabunlarıyla yıkasan
Gözlerim yansa,
Sen su döksen bakır kaptan,
Yani anam, sabun kaçsa yine gözlerime,
Sensizlik değil, sabun kaçsa.
Bulutlar yağmura hazırlanıyor; bir çocuk ellerinde güller annesini öpmeye ve bir şehir yokluğunda bayramı kutlamaya. Oysa ben anam, çakmak çakmak gözlerim ağlamaya... Bilmem kim siler yokluğunda gözyaşlarımı kim pamuk şekeri alır avutur düşlerimi, bilmem. Bildiğim ise sensizliğin pazara çıktığı bu ayçiçeği sarısı Ağustos ayında kapatıp tüm pencerelerimi dünyaya, ağlayacak olmamdır. Benimle ağlar mısınız siz hey gözlerine toz değil yetimlik kaçmış olanlar. O zaman kapatın pencerelerinizi kimse görmesin sizleri. Çünkü ancak bir anne saklar, gözyaşınızı. Elin adamı ise, ya çiçek satar ya da deli der, yaşına başına bakmadan ağlayana.

 
Bu yazı toplam 74 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.