Uzaklara dalan bir adam ...

Uzaklarda bir vatan, vatanda bir şiir, şiirde bir sürgün, sürgünde bir gönül ve o gönlü göğüs kafesinde bir kuş gibi taşıyan adam: Mehmet Akif...

Elleri gurbet yorgunu, elleri hüznünün şahidi... Çaresizliğini dinlendirdiği bir günün sonunda, ilhamını demliyordu. Şiirlerine usul usul hasretini süzüyordu.

Oturduğu tahtadan sandalyeyi sahiplenmek kadar anlamsız geliyordu yaşamak.

Bir şairin en büyük ağrısı nefes almaktı belki. Belki nefesini vermekti akşamın kınalı avuçlarına...

Bir şairin en büyük imtihanı bir isme olan yazgısıydı en fazla... Mehmed olmak imtihanı, Akif'liğin yutkunuşlarına karılıyordu... Ve bazen de suskunluk...

Başı sonu olmayan bir şeyler vardı hep...

Yazılan onca mısranın arasında hep eksiklik, hep bir yarım kalmışlık, hep bir dilinin ucuna gelip de söyleyememişler...

Sürgünün bir başka adı olsaydı eğer bu suskunluk olurdu ve bir mühür gibi kapatırdı tebessüm kapılarını...

İşte bu yüzden en çok bir şair sustuğunda yükselir göğün sesi... Ve bir şimşeğe karışır şairin hisli nefesi...

Güneşten yontulan aydınlıkları biriktirir şairler ki yıldıza meftun bir ölüm kaplar bulutları...

İşte tam da bu yüzden bir şairin suskunluğu bir depremin enkazına karışan virgüller gibidir...

Noktalar gibidir zaman, gri tozların arasında... ve ünlemlerin kalbi bir soru işaretiyle kırılır!

"Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda!!?"

Akif feda olacağı cennetin uzağında... Şimdi sen Ey Cehennem! Yükselsin ateşin ebede kadar! Gönlü cennet olan şair vatanından uzakta!

En çok, en çok bir şair sustuğunda kabarır sırat... İşte bu yüzdendir tüm dünya hesaplarının tek tek boşa çıkması... Güneşin ilk doğduğu andan son batışına değin söylenen tüm cümlelerin tamamlanamayışı işte bu yüzdendir...

Akif susar... Akif ağlar... Akif anlatamaz... Akif hisseder... Akif söyleyemez... Akif'in kalbinin dili yok... Akif ondan ne kadar bizâr...

Şimdi avaz avaz bağırsın gök! Şimdi şimşekler bir şairin nefesine yetişememekten yakınsın!

Sıratlar çöksün ateşin ortasına, teraziler paramparça olsun, hesaplar sarsılsın!

Virgüller bir değil bin depremde olsa yine enkaza sarılsın!

Cümleler an be an devrilsin!

Şair sustu artık başka kimse konuşmasın!

Hümeyra Özdemir