Yalancının mumu

Yalanı çok seviyoruz, bir taneden bir şey olmaz ya ağzımızdan çıkıveriyor, çıkıyor da ne oluyor aynı sigara gibi alkol gibi bağımlılık yapıyor. Sonrada içinden çıkılmaz bir hal alıyor ve bataklığa sürükleniyoruz.

İstemeyerek de olsa küçükken başlıyoruz bu yalana, bir bakmışın sokağın yaşlı nenesi Ayşe teyze annemizin yanında; senin yumurcak bizim camı kırmış diyor, ama bizde cevap hazır valla ben yapmadım. En kolay sözü bulmuşuz ya tabi bunlar en küçük şeyler. Üstelik çocuk olduğumuz için bizi affediyorlar da peki ya sonrası.

Sonra ne oldu yalan bizim hayatımıza işledi evde eşimize, işte arkadaşımıza, müşterimize, sosyal ortamlarda arkadaşlarımıza yalan söylemeye başladık. Bu yalanlara karşı savunulacak tarafımız yoktu ancak biz yetinmedik bir tane daha söyledik sonra bir tane daha ve sonunda alıştık bunu yapmaya. Sanki sıradan bir şeymiş gibi rahatlıkla yüzümüz kızarmadan yalan söyler hale geldik. Hatta en sonunda söylediklerimize bile inanır hale geldik ki, çok acınacak bir duruma düştüğümüzün resmi işte budur.

Nereye gidiyor acaba bu yolun sonu, bizim çocuklarımıza örnek olmamız gerekirken çok doğal hakkımız olan yalana ve yalancılığa ! onları da alet edip, onların da aynı şeyleri yapmasına çanak tutmuş oluyoruz.

Esasında yalan hiçbir şeyi de değiştirmiyor, bugün yalan ile kandırdığımız kişi karşısında bir gün öylesine mahcup durumda çıkıyoruz ki yerin dibine girsek daha iyi olacak. Boşuna atalarımız yalancının mumu yatsıya kadar yanar dememişler, yaptıklarımız bir gün muhakkak bizle yüzleşiyor. Burada yüzleşmek neyse ancak diğer tarafta ne yapacağız.

Yalan söyleyerek sadece yaptığımız işi yaralamıyoruz belki de o işle ilgili kişileri, ailelerini ve başka konuları da yaralamış oluyoruz.

Peygamber efendimizin bazı hadislerinde de yalanla ilgili şunları buyurmuştur;

Yukarıdaki sözlerin ne kadar anlamlı ve doğru olduğunu görüyoruz değil mi dostlar. Bizler de Peygamber efendimizin izinden gidelim ve yalanı bırakalım.

Yalansız temiz günler,