Yazdır

İKİ ŞEY

İki şey her önemli işten önce gelir: Nefes almak ve vermek.

İki şey dünya nimeti olarak başta gelir: Sağlıklı olmak ve kimseye muhtaç etmeyen bir işi ve geçimliği olmak

İki şey kalitesiz insanın özelliğidir: Şikâyetçilik ve dedikodu.

İki şey problemi çözer: Bakış açısını istişâre ederek değiştirmek ve empati yapmak.

İki şey yanlışı önler:Akıl-kalp süzgeci ve hak yememek.

İki şey gözden düşürür: Yalan (demagoji) ve kibir (övünme).

İki şey insanı öldürür: Düşman mermisi ve dost ilgisizliği.

İki şey kişiyi nitelikli insan yapar: İradeye hakim olmak ve uyumlu olmak.

İki şey insana ekstra değer katar: Hitabet ve diksiyon ve anlayarak hızlı okumak.

İki şey insanı geri bırakır: Kararsızlık ve cesaretsizlik.

İki şey insanı kâşif yapar: Nitelikli çevre ve biraz delilik.

İki şey başarıya doğru yol aldırır: Baskın yeteneği bulmak ve sevdiği işi yapmak.

İki şey başarının sırrıdır: Yeteneğine göre ustalardan ustalık öğrenmek ve kendini yenilemek.

İki şey başarı ve mutluluk getirir: İyi niyet ve kabiliyetine göre çalışkan olmak.

İki şey diğer insanlardan ayırır: Sorun değil çözüm üretmek ve hayata özgün (orijinal) ve farklı bakmak

İki şey gelişmeyi engeller: İfrat-Tefrit (aşırılık) ve felaket beklentisi (karamsarlık).

İki şey çözüme yardımcı olur: Tebessüm ve sükut.

İki şey âhiret için dünyada kazanılır: Mümin olarak iyilik yapmak ve haramlardan kaçınmak.

İki şeyin değeri kaybedince daha iyi anlaşılır: Anne ve Baba.

İki şey kesintisiz birbirini takip eder: Gece ve gündüz

İki şey zıtlıkları sebebiyle varlıklarını sürdürür ve birbirlerini derecelendirir: Az-çok, büyük-küçük, iyi-kötü, güzel-çirkin, soğuk-sıcak, beyaz-siyah, karanlık-aydınlık…

İki şey zıtlıkları sebebiyle birbirini yok eder: Varlık-yokluk, ölüm-hayat, iman-küfür, yalan-doğruluk, hak-bâtıl…

İki şey geri alınamaz: Geçen zaman ve söylenen söz.

İki şey insanın değerini artırır: Sevgi ve bilgi

İki şey özgürlüğün başıdır: îman ve vatan.

İki şey gerçek sondur: Cennet ve cehennem.