Bu hafta huzurevleri ziyaret edilir, orada yaşayan amca ve teyzelerin elleri öpülür, duaları alınır.

Teyzeler ve amcalar her gelen ziyaretçi ya da ziyaretçi topluluğunu aynı nezaket ve sevgi ile karşılarlar. Senenin diğer günlerinde olmadığı kadar çok öpülür yanakları ve elleri.

Her gelen ziyaretçi bunu bir görev kabul ederek şirin görünür, “nasılsın amcacığım?” “sağlığın yerinde mi? Teyzeciğim” diye sorarken gülümsemeyi eksik etmez yüzünden.

Onlar alışmışlardır bu hafta misafir kabul etmeye.. Çeşit çeşit misafirleri olur. Ana sınıfı öğrencilerinden-üniversite öğrencilerine, ilgili mülki amirden çeşitli meslek gruplarına kadar herkes ziyaret eder huzur evlerini.

Huzur bulamadıkları ya da göremedikleri evlerinden gelerek buralarda yaşamaya başlayanlar, kendi evleri, kendi mekanları kabul ederler, kendilerine verilen odaları ve kendilerinin olmayacak olanları..

Yıllardır süregelen alışkanlıkları burada da devam eder. Bildiğimiz Ayşe Teyze, Ahmet Amca’dır her biri. Ayşe Teyze evinde bitiremediği örgüsüne burada devam eder. Ahmet amca beş vakit namazın hiç birisini kaçırmamaya özen gösterir. Fatma Teyze eskiden olduğu gibi hep suskundur. Oraya geleli yıllar olmasına rağmen ağzından tek kelime dahi çıkmamıştır. Kimse bilmez neden geldiğini, nereden geldiğini ve hiçbir yakınının neden ziyaretine gelmediğini. Bilmedikleri o kadar çok şey vardır ki birbirleri hakkında. Sessiz bir anlaşma sağlarlar kendi aralarında, eğer kendisi anlatmak istemiyorsa sorulmaz “kimin kimsen yok mu?” diye kimseye. Kimsesi olmayanlar birbirlerinin arkadaşı -sırdaşı- komşusu olur.  Odalardan odalara misafirliğe gidilir, yaşı daha küçük olanlar, büyük olanlara hürmet edip, saygıda kusur etmez.  Kışın uzun gecelerinde uzun uzun sohbetler edilir, birileri buradan önceki yaşamlarındaki birilerinin yerine konulur. Kapı komşusu ile yemek alışverişi yaptığı günleri unutmayan Elif Teyze, elmasının yarısını komşusuna vermekten keyif duyar, Cami dönüşü sohbetini özleyen Mustafa Amca, namaz vaktinden sonra bahçeye çıkar, güneşe karşı oturup çayını yudumlarken,  bir şeyler anlatır yanında oturan Ali Amca’ya, Onun çoktan uyuyakaldığını fark etmeden.

Gelen misafirlere kendi çocuklarını anlatmak keyif alanlar vardır. Eğer ziyaretçi öğretmen ise kendi öğretmen kızından bahseder gözleri dolarak. Çok uzaktadır, pek sık görüşemezler ve ziyaretçiye “ben seni çok sevdim arada bir gelsen sohbet ederiz” der. Ya da yılların geçmesini en iyi yansıtan, derisi yumuşamış, damarları belli olan ve üstünde siyah lekeler oluşan eli ile ilköğretim okulu öğrencisinin yüzünü okşarken, diğer eliyle gözyaşlarını silmeye çalışır, buruş buruş olmuş mendiline.

Her birinin ayrı ayrı hikâyesi ve orada bulunma nedeni vardır, kimisi çocuklarının kendisini istemediğini, o yüzden orada olduğunu söylerken,  kimisi anne -baba olmanın garip savunuculuğu ile ve ısrarla bunun kendi tercihi olduğunu söyler. “Yaşlandık artık, çocuklara ayak bağı olmak istemedik” der. Ya da “Oğlum geldi almaya, ama ben gitmedim, buradaki arkadaşlara alıştım” bahanesine kendisi inanmasa da başkalarını ikna ettiğini düşünür. Alıştığı evini, alışkanlıklarını, sahip olduğu anılarını, eşyalarını herhangi bir nedenle arkasında bırakarak huzur evine gelenler, devlete dualarını eksik etmezler. Duaları kendilerini ziyaret edenlerden de eksik olmaz. Olmadıkları kadar yalnız otururken bahçede, ziyaretçileri ile oradan buradan sohbet ederler, özlemlerini dile getirirler. Yalnız olmanın ve yaşlı olmanın verdiği masumiyetle isteklerini belirtirler.

İnsanlar yaşlandıkça çocuk gibi olurlarmış. Kendilerinden olgun davranışlar bekleyen çocuklarını çoğu kez hayal kırıklığına uğratırlarmış. Artan hayal kırıklıkları önce ziyaretleri, sonra arayıp sormaları azaltırmış.

Yaşlandığı için kendisine çocuk gibi davranılmasına ısrarla karşı çıkan İsmail Amca, kendisini arayıp sormayan çocuklarının bir telefonu karşılığında ne kadar mutlu olacağını söylerken, yaşlılığın verdiği hüzün, yaşlandıkça çocuk olmanın verdiği yufka yüreklilikle göz yaşlarını tutamaz..

Yaşlandığınızda yalnız olmamanız dileği ile….

Bu yazı toplam 248 kez okunmuş.

Yorumlar

- yazara ait diğer bazı yazılar :

• Çöpten Toplanan Hayatlar
• Öğretmenim Veda…
• Çocuk Olmak – Çocuk Ölmek
• Babama Mektup
• Bizim Zamanımızda Kitap Okunurdu
• Korkulardan Korkmak
• Anneme Mektup
• Onları Anlayamamak
• Üniversitede Kavga Etmek
• Biraz Oradan Biraz Da Buradan…
• Anne Olmak…
• Kadın Olmak
• Kadınlar Günü Yazısı