Mehmet’in. Etrafına bakmaya çalıştı ama gittikçe kendine yaklaÅŸan sisler ve o sislerin önündeki yıldızlardan kimseyi göremedi. Kolundan akan kanları gördükçe ölüm fikri tekrar yokladı beynini. Kaç yerine kurÅŸun isabet ettiÄŸini anlamaya çalıştı ama anlayamadı iÅŸte. YoÄŸun bir kan kokusu kaplamıştı her yeri. Kamuflajının kolundan akan kanlar, yaylasındaki çeÅŸmeyi hatırlattı O’na. AÄŸustos aylarında suyu bir parmak kadar kalır, sanki biraz sonra kesilecekmiÅŸ gibi akardı ama asla kesilmezdi. Kolundan akan kan da böyleydi; dakikalardır akıyordu ama bir türlü kesilmiyordu. “belki” dedi içinden “belki sadece bir sıyrıktır” dedi; ÅŸarjör boÅŸaltılan yaralarına. Anlayamazdı elbet kaç kurÅŸun yediÄŸini. Ama bir taraftan yıldızlar ve beraberindeki puslu hava bir metre yakınına kadar yaklaÅŸmış, bir yandan da ateÅŸi alabildiÄŸine fırlamıştı. Hararetini azaltıp biraz rahatlamak için kamuflajının düÄŸmelerini açmak istedi ama ellerini bulundukları yerden kaldırıp göÄŸsüne götüremedi. Kollarına hükmedemiyor, parmaklarını hissetmiyordu.
Su diye inledi öylesine. Hâlbuki biraz hareket edebilse hemen yanından akan ırmaktan kana kana içebilecekti. BulunduÄŸu yerden kalkmayı denedi defalarca, fakat olmadı. Her defasında puf diye yere düÅŸtü, iyice ağırlaÅŸan bedeni. Bir ara saatinin metalinden yüzünü gördü belli belirsiz. Kendinden irkilip korktu biran… Bembeyaz, sanki kireçle boyanmış gibi olmuÅŸtu yüzü.

Yıldızlar ve sisli hava yaklaÅŸtıkça O’da güçten düÅŸüp öylece yatmaya baÅŸladı. “Hiçbir ÅŸeyim yok. Zaten birazdan gelir arkadaÅŸlarım; silah seslerini duymuÅŸlardır.” diye geçirdi içinden. Mani olamadığı tatlı bir uyku da gözkapaklarını ağırlaÅŸtırmaya baÅŸlamıştı artık. Beynine hücum eden onlarca düÅŸünceden en çok geride kalacaklar ve piÅŸmanlıkları, hataları acıttı O’nu.

- Allah’ım bana yaÅŸama gücü ver. YaÅŸama gücü ver ki; dul anam kimsesiz kalmasın. YaÅŸama gücü ver ki, anam aç kalıp el âlemin hayrına muhtaç kalmasın.

- Allah’ım ben kötü birisi deÄŸilim. Belki bazı arkadaÅŸlarımı üzdüm, belki sana tam kulluk edemedim ama beni affet. Ä°ÅŸte vatanım, milletim için buradayım. Åžahadetim kefaret olsun vatanıma ve milletime.

Yıldızlar yine yaklaÅŸtı. Ölüm fikri ise Mehmet’in kafasına artık çıkmamak üzere yerleÅŸti. Etrafında olanları artık algılayamıyordu; uÄŸultular, baÄŸrışlar, insan siluetleri… “Bir insan nasıl can vermeli?” diye düÅŸündü. EÄŸer ölecekse ölürken neler yapması gerektiÄŸini düÅŸündü. Ölmek istemiyordu ama yine de ÅŸahadet getirdi. Ve ardından da ağırlaÅŸan göz kapakları bir bir kenetlendi.

♥      ♥       ♥

Ambulans helikoptere alınan yaralılardan birisi de Mehmet’ti. Askeri hastanede hemen müdahale edildi. Fakat yaÅŸamı seçen birkaç arkadaşının aksine Mehmet, 11 arkadaşıyla birlikte daha çok yaÅŸamayı; ölümsüzlüÄŸü seçti. Geride dul bir ana ve sevdiÄŸini bile söyleyemediÄŸi bir hasret bırakarak, uçuverdi meleklerin kanatlarında.

Bu yazı toplam 168 kez okunmuş.

Yorumlar

BEKİR CEVİZCİ - yazara ait diğer bazı yazılar :

• Yastığımda Kalmış Kokun
• KardeÅŸlerim GözyaÅŸlarım Size
• 21:45
• Rüzgârgülü Zamanlar
• Sözlerin Resmini Çizmek
• Ben Hayat Doluyum Ey Ölüm, Öldür Öldürebilirsen
• Selçuklunun Nazlı Ve Yorgun Gözleri
• Göz Pınarları
• Karanlığın Koynundaki Yıldızların Yanında Beliren Sevda
• Sınıfın Horozu
• Ömre Bedel Hatalar
• Ä°ÅžGÃœZAR TACÄ°ZÄ°
• Dilencinin OÄŸlu
• Balkusan Kriterleri
• Çocuklarınız İçin Özenle BaÅŸarı Hikâyesi Yazılır
• Zamansızlığın YokuÅŸlarında
• DADAK
• TaÅŸeli’nin TaÅŸta Açan Gülleri
• Katil Kim?
• Ben Büyüdüm Öğretmenim…

BEKİR CEVİZCİ - yazara ait bütün köşe yazılarını için TIKLAYIN.