Gerçi o kadını ara sıra kasabanın değişik yerlerinde de görüyordum ama hafızamda yer eden, O’nun sürekli buralarda olduğu. Kadın o kadar sefil bir haldeki; insanın yüreği parçalanıyor görünce. Ama çoğu kez bu sefilliğin yanına pis kokular da ekleniyor. Yani bir keresinde O’nu öyle berbat bir halde görmüştüm ki, aptallaşıp kalmıştım. Kadın önümüzde yürüyordu ve bu arada da şalvarının paçasından, büyük çişinin parçaları dökülüyordu. Ve hepimiz burnumuzu tıkayarak kadının yanından koşarak geçip gitmiştik.
Yani yaşımız öyle büyük falan değil, hepimiz ilköğretimin ikinci kademesine(ortaokul) devam eden öğrencileriz. Hepimiz çevre köylerden gelip kasabada yurtta kalıyoruz. Benim babam da yakın bir köyde memurdu ve köyümüzde ortaokul olmadığı için mecburen(daha doğrusu şanslı azınlık olarak) ben de buradayım.
…

Artık zaman ilerledikçe yabancısı olduğumuz kasabaya iyice alışmaya başladık. Kasabadan arkadaşlar edindik; Halil, Bilal, Süleyman… Bir gün Bilal’a bu kadını sordum. Yüzünü biraz buruşturup araya bir de küfür karıştırarak;
- Bizim kasabadan değil O, şu az ilerideki Holuslar’dan. Gelip burada dilenip gidiyor. Hatta geçen gün bizim evin yanında üzerine işemiş, kokudan duramadık. Ben de çıkıp küfredip, taşladım. Ha bazen oğlunu da getiriyor, hiç görmedin mi?
- Oğlu? Yanında bazen birisi oluyor; bizden az büyük, ince uzun birisi.

- Evet evet işte O, adı da Metin. İki de kızı varmış ama onları hiç getirmiyor. Yazık, kim evlenir ki onun kızlarıyla.
…
Yaz tatilinden sonra okula devam etmek için Eylül ayında yine yurda toplandık. Herkes bavullarının üzerine kafasını koymuş, daha eşyalarını dolaplarına bile yerleştirmeden tatilde ne yaptıklarını anlatıyorlar. Tabii anlattıkları bazen avcı hikâyelerine taş çıkartınca büyük kahkahalar kaçınılmaz oluyor. Bu arada gözüme birisi ilişti. Daha dikkatli bakınca bunun Metin olduğunu anladım.
Ama Metin sokakta gördüğüm Metin değildi. Gayet şık görünüyordu. Yerimden kalkıp hoş geldin dedim. Daha da ilginci Metin kötü kokmak yerine gayet güzel sabun kokuyordu. Biraz sonra yurt müdürü Metin hariç hepimizi salona topladı. Metin’i ailesinin rızasıyla buraya aldığını ve bütün masraflarını karşılayarak O’nu okutacağını söyledi. Ve ardından tatlı sert tehdidini ekledi: “Onunla dalga geçeni burada bir gün bile barındırmam.”
Metin’in yaşı sınıf arkadaşlarına göre epey fazla olmasına rağmen O, sınıfından ve derslerinden hiç kopmadı. Onu sürekli etüt salonunda ders çalışırken görüyordum. Okulun başarılı isimlerinden birisi olmuştu.
…



Geçen gün faturalarımı yatırmak için bankaya uğradım. İşlem yaptırmak için görevliye yaklaşınca görevli , şaşkınlık ve gülümsemeyle ayağa kalkıp elini uzattı.

- Hoş geldin Burak. Burak değil mi?

- Evet ama…

- Ben Metin, tanımadın mı? Hani kasabadan, ortaokuldan…

Bu yazı toplam 154 kez okunmuş.

Yorumlar

BEKİR CEVİZCİ - yazara ait diğer bazı yazılar :

• Bak Sen Şu Bir Karış Toprağın Ettiğine
• Yastığımda Kalmış Kokun
• Kardeşlerim Gözyaşlarım Size
• 21:45
• Rüzgârgülü Zamanlar
• Sözlerin Resmini Çizmek
• Ben Hayat Doluyum Ey Ölüm, Öldür Öldürebilirsen
• Selçuklunun Nazlı Ve Yorgun Gözleri
• Göz Pınarları
• Karanlığın Koynundaki Yıldızların Yanında Beliren Sevda
• Sınıfın Horozu
• Ömre Bedel Hatalar
• İŞGÜZAR TACİZİ
• Balkusan Kriterleri
• Şahadetim Kefaret Olsun Vatanıma
• Çocuklarınız İçin Özenle Başarı Hikâyesi Yazılır
• Zamansızlığın Yokuşlarında
• DADAK
• Taşeli’nin Taşta Açan Gülleri
• Katil Kim?

BEKİR CEVİZCİ - yazara ait bütün köşe yazılarını için TIKLAYIN.