Gecenin ilerleyen bir saatinde, insanın yüzünü yalayıp geçtiğinde huzur veren serinlik, perde engelini aşıp içeriye girmeye çalışırken, dışarıdaki temiz havayı içime çekmek için balkona çıktığımda, yaşı da gecenin o saati gibi ilerlemiş bir amcayı, çöp kovasının üstüne eğilmiş bir şeyler çekip çıkarmaya uğraşırken gördüm. 29.08.2008 10:13:57

Ben temiz hava alayım derken, hiç tanımadığım biri hemen aşağıda, yanından geçerken çoğu kez burnumuzu tıkadığımız belediyeye ait çöp kutusundan bir şeyler almaya çalışıyordu. Kendini yaptığı işe o kadar kaptırmıştı ki ne beni gördü ne de başkalarını. Kafasını kaldırıp çevreye bakmadı, belki de bakmak istemedi. Belki de istemediği bir işi yapıyor olmanın yüzüne yansıyan mahcubiyetini görmemizi istemedi. Gördüğü her şeyi almadı, önce tek tek eliyle yokladı ne olduğunu anlamak için. Bazılarını seçip yanında getirdiği, muhtemelen başka bir çöpten alınmış çuvala özenle yerleştirdi. Özeni çöpten aldıklarının değerli olmasından mı, gürültü çıkarıp kendisini daha çok kişi görmesin diye mi, yoksa çuvalın en ufak bir dikkatsizlikte parçalanacak olmasından mı anlayamadım. Çöpte ne olabilir diye düşündüm, ya da insanlar ne atar diye. Çok yorulmadan, tüm insanları düşünmeden, ben ne atıyorum diye düşündüm. Neler mi? Temizlik malzemelerinin ambalajları, içecek ambalajları, yemek yapmak için kullandığım malzemelerin atıkları, bazen fazla beklediğinden yenmeyen yemeklerin artıkları, attığımda evi kalabalıktan kurtaracak eşyalar, faturalar, kredi kartı ekstreleri vs.

Amcanın ne aldığını göremesem de; daha önceden ambalajlar, ekmek artıkları toplandığını gördüm. Bizim varlığına tahammül edemediğimiz şeyler, birilerinin gelir kaynağı ya da evinde beslediği hayvanların yiyeceği olabiliyor demek ki. Demek ki birileri, birilerinin beğenmediği, işe yaramaz diye düşündüğü atıkları, düşünmeden, kendine bakanlara aldırmadan toplayıp değerli hale getiriyor, kendi değerinin ne olacağına aldırmadan. Kendi değeri tabi ki çöpten bir şeyler aldı diye düşmüyor, çoğu kez yere düşen yiyecek parçasını  bile bir kenara koyup, onu yiyecek kedi ya da kuş vardır diyerek kenara bırakanlar olduğu gibi, düşürdüğünü bile fark etmeyenler oluyor, düşürdüğü şeyin değerine aldırmadan. İsraf etmek de yere düşen parçayı görmemek gibi. O kadar çok şey israf edip atıyoruz ki. En çok da ekmek ve su…

Ne ekmeğin kıymetini biliyoruz, ne de suyun. Nasıl olsa var diye, tasarruf edin diyenlere aldırmadan, aldığımızda fazla olacağını bildiğimiz halde, halden anlamadan bol bol tüketiyoruz. Ya da tüketemiyoruz. Tükenmek üzere olan her şeyin yerine yenisini koyup, kendimizi rahatlatırken, rahat rahat yiyip, içip, giyerken, gecenin rahat edilecek bir saatinde evinde oturmak varken, kaç kişinin rahatça çöp karıştırayım, kimseyi rahatsız etmeyeyim  diye sokağa çıktığını bilmiyoruz. Bilmediğimiz insanların, bilmediğimiz yerlerde ne sıkıntıları, dertleri olduğunu bilmediğimiz gibi, bazen kendi sıkıntılarımızla o kadar çok haşır – neşir oluyoruz ki, olamadığımız yerlerde, bilmediğimiz  durumda olanları olmamış gibi sayıyoruz.

Ramazan gelirken, sanki Ramazan’da gıda satın alamayacak gibi  alışveriş merkezlerine koşup, o ay her şeyi tüketecek gibi alışverişler yapar, yaptığımız alışverişin zenginliğini, yakın çevremize yaptığımız yemek davetlerinde ortaya koyarız. Her ne kadar bu konuda duyarlı olsak da belki bu Ramazan’da gerçekten ihtiyacı olanları davet ederiz. En önemlisi sadece yiyebileceğimiz kadar hazırlık yapıp israf etmeyiz.

Şimdiden hayırlı Ramazanlar…..

Bu yazı toplam 91 kez okunmuş.

Yorumlar

- yazara ait diğer bazı yazılar :

• Öğretmenim Veda…
• Çocuk Olmak – Çocuk Ölmek
• Babama Mektup
• Bizim Zamanımızda Kitap Okunurdu
• Korkulardan Korkmak
• Anneme Mektup
• Onları Anlayamamak
• Üniversitede Kavga Etmek
• Biraz Oradan Biraz Da Buradan…
• Anne Olmak…
• Yaşlılar Haftası
• Kadın Olmak
• Kadınlar Günü Yazısı