Sevgili Peygamberimiz bir bayram sabahı evden çıkıp Baki Kabristanlığına doğru giderken, duvar kenarında gülüp oynayan bir gurup çocuğun yanında, saçı başı dağılmış oturup ağlayan çocuk görmüştü. 27.09.2008 13:50:55

Hemen ağlayan çocuğa doğru yöneldi ve önünde eğilerek onunla konuşmaya başladı. Ağlayan çocuğa: ”Bak yavrum bugün bayram. Arkadaşların ne güzel gülüp oynuyorken sen neden ağlıyorsun?” diye sormuştu. Çocukta: O’nun Peygamber olduğunu bilmeden: “Amca onların anne babaları var, benimse babam Peygamberle katıldığı bir savaşta şehit oldu. Annem başka birisiyle evlendi benim kimsem yok ki” diyerek kimsesizliğini ve bu yüzden gönlünün burukluğunu Peygamberimize ifade etmişti. Yetim ve kimsesizlere karşı çok hassas olan sevgili Peygamberimiz bunun bir üzerine çocuğun elinden tutarak kaldırdı ve “Bak yavrum Muhammed senin baban, Ayşe annen, Fatma ablan, Ali ağabeyin, Hasan Hüseyin kardeşlerin olsun ister misin?” deyince, çocuk O’nun Peygamber olduğunu anlamış ve İsterim ya Rasulallah cevabını vermişti. Bunun üzerine Sevgili Peygamberimiz elinden tutarak çocuğu evine götürmüştü ve hanımına: “Ya Ayşe bu bir şehit evladıdır. Biraz önce ağlarken gördüm. Bunun karnını doyur, saçını başını yıka tara olanlardan bir şeyler giydir bu çocuğa” demiş ve Hz. Ayşe validemiz de gerekeni yapmıştı. Biraz önce ağlayan bu çocuk gülerek arkadaşlarının yanına koşmuştu. Arkadaşları çocuktaki bu değişime şaşırmışlar ve “biraz önce ağlıyordun şimdi niye gülüyorsun?” diyerek çocuktaki bu değişimin sebebini sormuşlardı Çocukta:” Biraz önce babam yoktu ama şimdi Muhammed benim babam, Ayşe annem Fatma ablam, Ali ağabeyim, Hasan Hüseyin kardeşlerim oldu artık kimsesiz değilim” diyerek mutluluğunu ifade etmişti. Bunun üzerine çocuklar: “Keşke bizim babamızda şehit olsaydı, bizde senin gibi olsaydık” diyerek çocuğa heveslenmişlerdir.

                      Rahmet ummanı gibi bir gönle sahip olan peygamberimizin, bayramda bir tek mahzun kalbi kalmamasına, ne denli ehemmiyet verdiğini görmekteyiz. Bayramlar mü’minler için topyekûn sevinç yaşama günleridir. Dünyanın neresinde olursanız olun, kalpleriniz o gün aynı mutluluğu yaşamalıdır. Evlerimizde aynı sevinçli telaş, yüzlerimizde aynı huzurlu tebessüm olmalıdır. Kırık bir kalp, küskün bir gönül, kararmış bir çehre, bayramın aydınlığına yakışır mı?

              Bayramlar yıl içerisinde yaşanan bazı olumsuzların üzerine sünger çekerek, akrabalık ilişkilerine yeni bir can suyu taşımalıdır. Ufacık dünya hesaplarıyla incelttiğimiz, hatta kopma sınırına getirdiğimiz sılayı rahmi yeniden güçlendirme fırsatı sunmalıdır. Çalmadığımız dost kapılarını yeniden hatırlatmalı, unuttuğumuz komşuluk ilişkilerimizi kulağımıza fısıldamalıdır.

  Bayramda sevinmek en çok çocuklara yakışır… Yeni elbise ve ayakkabılarımızı kucaklayıp yattığımız çocukluk günlerimiz, bayrama dair yaşadığımız en güzel hatıralarımızdır. Şimdilerde bayram dendiğinde, o günlerin tadını hasretle anarım… Bu nedenle, çocukların bayramda o duyguları yaşamalarının çok önemli olduğunu düşünüyorum. Elimizin ulaşabildiği, yoksul çocuklarına ulaşmak, efendimiz(S.A.V.)’in yaptığı gibi, onlara bir tebessüm hediye etmek, yapacağımız en güzel şey olacaktır. Yıpranmış elbiseleri ve delinmiş ayakkabılarına bakarak, boğazlarındaki yutamadıkları acıyı gözlerinden yaş olup akıtan çocuklar varken, nasıl sevinebileceğiz? Yaşlılıktan titreyen, belki de kaç bayramdır öpülmemiş eller varken, elimizi nasıl uzatıp, öptürebileceğiz? Onları da sevindirecek, onları da ziyaret edeceğiz. Tüm mü’minlerle beraber, Rabbimin bu hediyesine coşkuyla teşekkür edeceğiz.

      Evet… Bayramlar topyekûn mutluluk günleridir… Herkes sevinsin… Herkesin damağında bir şekerlik tat, gönlünde bir kahvelik hatır, dilinde bir cümlelik sohbet bıraksın…

      Hayırlı bayramlar.

Bu yazı toplam 83 kez okunmuş.

Yorumlar

- yazara ait diğer bazı yazılar :

• Yollar…
• Dost Dediğin…
• Güzelliğin Sırrı
• Umut Yeli
• Kur’an Mevsimi
• Mesajınız Var
• Ey İnsan! Dur!
• Fırsat Günleri
• Emanet Pırlantalar