Ağla Gönül
Mustafa Remzi Samancı (Kul Remzi)
Sen ki sende değil oldun,
Ağla artık ağla gönül.
Artık neye çare buldun,
Ağla artık ağla gönül.
Yar aşkıyla yandın durdun,
Dağa taşa başın vurdun.
Diyar diyar kendin yordun,
Ağla artık ağla gönül.
Paşalara hakimlere
Boyun eğdin bilmem niye,
Ağa ile hemde beye
Ağla artık ağla gönül.
Yazıları yazdın kara,
Her bir yerde düştün dara
Ram oldun bak, tahta sala,
Ağla artık ağla gönül.
Gidiyorsun niye şaştın,
Bedenini pek çok aştın,
Ecelinden şerbet içtin
Ağla artık ağla gönül.
Kul Remzi’yim adın vardı,
Şimdi söyle neyin kaldı
Kara toprak seni sardı,
Boş geldin sen ağla gönül.
