Akşamüstü

Bir sabah 
Yahut akşamüstü
Uyandığım günün güneşinde 
Kainatı unutabilirim 
Belki de göremeyebilirim
Kuşların cıvıltısını
Bulutların güzelliğini 
Gökyüzünün görkemini unutabilirim 
Hatrı zorlayacak ne varsa 
Ve de ne kadarsa
(On) suz hiç bir anlamı yok diyebilirim
Kaburgalarımın an be an
Bütün soyut kavramları
Bir bütün haline getirip 
Nefesimi sıkıştırıyor olmasına 
Bir sual cevabınca katlanabilirim
Sustukça düşünür
Konuştukça kurur oldu yüreğim 
Zor bir yangın 
Ve ben bu enkazdan 
Sağ çıkamayabilirim...
-Ümit Bulat