Beklerim...
Mustafa Remzi Samancı (Kul Remzi)
Şafak vakti belirir, ilk güneş ufuklardan.
Yeni bir gün başlarken, kaybolan bulutlardan.
Seni arar dururum , misk kokunsa tütüyor,
Bir kenarda bülbül var, deme nerden ötüyor,
Sam yeliyse eserken, hisseder yanaklarım,
Senin kokun var onda, gelişini anlarım.
Uzağımda olsan da, kalbimde her an yerin,
İçimde belirginsin, açtığın yara derin.
Yıllar geçti beklerim, umutsuz bir hasreti,
Bir divane olmuşum, kim anlar artık beni
Adını gizli tuttum, neden ki dönmüyorsun
Bir Volkanik dağ oldum, sen bunu bilmiyorsun.
Yeşeren ümitlerim, sararıp kuruyacak,
Gözyaşım dökülecek, üstüme kucak kucak,
İstemem ela gözler, anıma yaş dökmesin,
Fırtınalar esse de, saç telin incinmesin,
Son teselli sen idin bitsin hasret gelesin,
Düştüm mecnun bir hale, bu halimi bilesin.
Kul Remzi’yim bu halde, kısaldı ömrüm derim,
Gelmeye geç kalırsan, Makber'imde beklerim