Beni
Mustafa Remzi Samancı (Kul Remzi)
Nereye varırsan, ahkam keserler,
Zamanın gelmeden, kefen biçerler.
Berrak’ı görmezler, balçık içerler,
Yerlerden yerlere, vurdular beni.
Dünyanın malında, gözüm olmadı,
Gözümden yaşları, kimse silmedi,
Şu dilim konuştu, kimse duymadı,
Kenardan kenar a, ittiler beni.
Ne söylen dediler, kes sen sesini,
Öne eğ başını, gör sen işini,
Dediler yakarlar, sohbet çarşını,
Volkanlar içine, attılar beni,
Bir meyden içine koydular beni,
Dedim ki Allah’ın, sohbeti hani,
Demek ki orası, şeytan meydan’i
İblisle savaşa, tuttular beni.
Baktım ki etrafım, bembeyaz kardı,
Karları eriten, güneşte vardı,
Yeşildi yapraklar, birden sarardı,
Mevsimden mevsime, kattılar meni,
Kul remzi der idi, ben cuzi kulum,
Olmuştur daima, Allah’a yol um,
Kapanmış etrafım, sağım ve sol um ,
Şükür ki Makbere, koydular beni.
