Beyenmedi
Mustafa Remzi Samancı (Kul Remzi)
Ben her şeye özlem duydum ,Ayal beni beyenmedi
Köşe lerde yalnız durdum,köşe beni beyenmedi.
Divane yim ben gülemem,dost larıma el veremem,
İpek libas hiç giyemem ,Tüççar beni beyenmedi.
Şeyhlerim den yolu sordum kendime bir mekan kurdum
Yad ellerde uşak oldum ,Eller beni beyenmedi.
Her bir söze sahip çıktım,şemle olup gözden aktım,
Kulağıma küpe taktım ,küpe beni beyenmedi.
Düştüm daim dilden dile,kapılmışım coşkun sele
Nara attım dağlar bile,Dağlar beni beyenmedi.
Ağaç oldum kökenim ce, dal vermiştim ince ince,
Yeşil yaprak belirince,Dallar beni beyenmedi.
Kul Remzi'yim kendim bildim. huzuruna dönüp geldin
Makber ime pastu serdim ,Dünya beni beyenmedi...
