GÖNÜL

Şu gönül vardıda yad illerine
Yarini bir türlü bulamaz oldu,
Kaptırdı kendini,aşk sellerine
Sellerde çırpındı çıkamaz oldu,

Huzura varıpta,dert sunamadı
Yaralı kalbine, dost bulamadı,
Görüpte o yari,bir soramadı,
Meydana girdide, çıkamaz oldu,

Der oldu meclise,hali ahvali,
ah ile dediki,budur bu hali
Aşk narı yaradır olsada meyli,
Bu meylin içinden, çıkamaz oldu.

Can ola aşkını, kendi öldürür
Bulursa cananı ,canı güldürür,
Nasipse Allah'ım murat erdirir
Dedide sevdadan,çıkamaz oldu

Kul Remzi der oldu yare sözünü
Burakmadı asla kendi özünü
Niceler sevdası Rahman yazımı
Şükrerti sevdadan, çıkamaz oldu