Gülemedim-ki
Mustafa Remzi Samancı (Kul Remzi)
Elimi uzattım. tutayım diye,
Çatıldı kaşları, tutamadım-ki.
Bir arzu özlemi, kaldı içimde,
Gözyaşım , gülemedim-ki.
Baş başa kalışım, anılarımla,
Suskundu asılı, resmi duvarda,
Olurken onlarla, gözyaşlarımla,
Kendimi kendimde, bulamadım-ki.
Hayali belirir, her an gözümde,
Kaybolup gidiyor, onlar sessizce,
Gelecek gibiydi, belki bir gece,
Ümitsiz bekleyiş bilemedim-ki
Sararmış yaprağı, dökülmüş yere,
Mevsimler san ki, kapılmış sele,
Bu ömür düşmüşken, böyle bir hale,
Araşış içinden, çıkamadım-ki.
Aradım rehberi, bulmuşum cana,
Nar-ını alıp da, çıktım meydana,
Kendimi adadım, ben bir sultana,
Canına ola can, olamadım-ki.
Kul remzi kaderin, bu imiş derim,
Kırılma kimseye, kendi eserin,
Heybende neyin var söyle nelerin,
Sergimi pazarda, seremedim-ki.
