Hiçim Kaldı
Mustafa Remzi Samancı (Kul Remzi)
Temelden çöküşler başladı artık
Ne günüm nede bir geçmişim kaldı.
Yıllar çok uzun bitmezdi sandık,
Takvimler boşaldı bir hiçim kaldı.
Irakta etrafa şöyle bir baktım
Damlaydım sel gibi durmadan aktım
Ateşi kalbime lav edip yaktım.
Küllerim savruldu bir hiçim kaldı.
Muhabbet sık oldu ayrılık verdi,
Beni de gururum yerlere serdi
Der iken hoş görü sona mı erdi.
Azrail geldi de bir hiçim kaldı.
Etrafım kapandı gözlerim görmez
Boş kaldı mekanım kimseler girmez
Gelenler buradan geriye dönmez,
Dönmeye gerek yok bir hiçim kaldı.
Fanilik anını gördü bedenim
Yanıma uzandı iki ellerim
Söylemez olmuştu bülbül dillerim,
Konuşsa ne yardır bir hiçim kaldı.
Kul Remzi söz ile isyan eyleme
Kalbinde Rahman’ın vardır bilsene
Eyle ki şahadet tövbe desene,
İçinde Allah var ne hiçin kaldı.
