VESSELAM DER
Mustafa Remzi Samancı (Kul Remzi)
Bir çarşaf misali ,
Serilmiş gözlerimin önüne,
Mavimi,mavi !
Zemİnle zirve arasındaki bulutlar,
Kubbenin altında,beliren deniz,
Gerisinde bir dalga kıran
Daha gerisinde ,
O sahil
Oracıkta sessizce bir bekleyiş...
Sisli bir hava ,nemli bir rüzgar,
Süzgün bulutların,tiseli döktüğü yağmur taneler,
Ve oracıkta hüzünlü bir bekleyiş,
Ayrı bir yaşantı,ayrı bir özlem,ayrı bir bekleyiş
Titreyen bedenle, beklenilen biri,
Oracıkta sessizce bir bekleyiş...
Sahil boyunda bir kaç kafe , üç beş masa ve boş taboreler
Kim olaki, kim kimi bekler,
Belirmiş hasret gelmiyor gidenler,
Yine sessiz bir bekleyiş.
Geçer zaman,
Oracıktan uzaklaşır bir gemi
Boşalır etraf,
Yok beklenilen
Bekleyen yavaş,yavaş orayı terkeder .bir yarını bekler .
Bir yarın sa ,,bir yarının yarınını bekler ,
Zamansa böyle beklemekle gecer gider ,
Gelmez beklenilenler
Ömür bitti vesselam der.
KUL REMZİ
