Türkiye, 2 Kasım'da bir kez daha kadın cinayetiyle sarsıldı. 33 yaşındaki Şefika Yeşildağ, eski eşi Osman Oruç tarafından 15 bıçak darbesiyle hayattan koparıldı. O gün yine bir kadının ölümünü konuştuk. Haber bültenlerinde adını duyduk, sosyal medyada fotoğraflarını gördük, birkaç gün öfkelendik ve sonra başka bir gündemin peşine düştük.
Peki, Şefika'nın ölümünden önce neler yaşadığını kaçımız biliyorduk?
Dün akşam kardeşi Döne ile konuşma fırsatım oldu. Ablasının yaşadıklarını anlatırken sesi titriyordu. Cümlelerinin arasında suskunluklar, gözyaşına dönüşen kelimeler vardı. Anlattıkları ise bir kadının nasıl adım adım korkuya mahküm edildiğini gösteriyordu.
Şefika, beş yıl önce evlendiği Osman Oruç ile yaşadığı evlilik boyunca şiddet gördü. İddiaya göre bir aile tartışması sırasında eski eşi eline bıçak alarak üzerine yürüdü. Can havliyle kendisini sokağa atan Şefika, bir dönem kadın sığınma evinde yaşamak zorunda kaldı.
Bir anne düşünün…
Kendi evinde güvende değil. Kendi hayatını kurtarabilmek için çocuğundan, ailesinden, alıştığı yaşamdan uzaklaşmak zorunda kalıyor. Ancak şiddet, boşanmayla sona ermedi.
Şefika'nın asıl korkusu, evliliği bittikten sonra da peşini bırakmadı. Kardeşinin anlattıklarına göre Osman Oruç'tan duyduğu korku öylesine büyümüştü ki aile içinde adı geçtiğinde bile susuyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Ailesinin yeniden evlenmesi yönündeki tekliflerini dahi eski eşinden çekindiği için geri çeviriyordu.
Velayeti babasında bulunan çocuğuyla görüşmekte zorlanıyor, ailesinin yanında çocuğundan söz etmeye bile çekiniyordu.
Bir annenin evladından bahsetmeye korktuğu bir hayatı düşünün…
Döne'nin aktardığı bir başka iddia ise insanın kanını donduracak cinsten. Şefika'nın çocuğuyla görüştüğü bir gün, oğlunu yıkadığı sırada eski eşinin cinsel saldırı girişiminde bulunduğu öne sürülüyor. İşte bütün bu korkuların, tehditlerin ve iddiaların ardından 2 Kasım geldi. Şefika, evine gizlendiği belirtilen eski eşi tarafından 15 bıçak darbesiyle öldürüldü. Ve biz Şefika'yı ancak öldüğünde tanıdık.
Asıl acı olan da bu değil mi?
Yaşarken duyulmayan çığlıklar, öldükten sonra manşetlere taşınıyor. Yaşarken korunamayan kadınlar, öldükten sonra Türkiye'nin gündemine oturuyor. Oysa Şefika'nın hikayesi 2 Kasım'da başlamadı. Belki yıllar önce, ilk şiddet olayında, ilk tehditte, ilk korkuda başladı.
Şimdi geriye dönüp sormamız gereken çok soru var: Şefika'nın yaşadıklarını kimler biliyordu? Daha önce yaşandığı anlatılan şiddet olaylarına rağmen neden kendisini güvende hissedebileceği bir hayat kurulamadı? Boşandıktan sonra da devam ettiği belirtilen korku ve tehditler neden son bulmadı? Bu soruların yanıtını hiçbir zaman alamayacağız.
Ama bir de Şefika'nın kardeşinin yüreğinden kopup gelen bir talebi var. Döne, sanığın "O gün ne yaptığımı bilmiyordum, deliydim" gibi sözlerle ceza indirimi almamasını istiyor. Çünkü onun korkusu artık ablasını kaybetmek değil; başka kadınların da aynı sonu yaşaması...
